Choroba wieńcowa
Choroba wieńcowa serca zwana również chorobą niedokrwienną serca, przewlekłą niewydolnością sercową oraz niegdyś dławicą sercową lub dusznicą bolesną to choroba polegająca na niedostatecznym ukrwieniu serca, a co za tym idzie niewystarczającym zaopatrzeniu serca w tlen.
Statystycznie na tę chorobę najczęściej zapadają mężczyźni w wieku 40 - 55 lat, jednakże wraz wiekiem rośnie jej prawdopodobieństwo występowania zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Choroby układu krążenia, w tym głównie choroba niedokrwienna serca (Ischemic Heart Disease, IHD), stanowią najważniejszą przyczynę umieralności w krajach rozwiniętych, powodują ogromne koszty społeczne i ekonomiczne. IHD jest najczęstszym schorzeniem układu krążenia ludzi żyjących w krajach wysoko rozwiniętych. W krajach uprzemysłowionych niedokrwienna choroba serca jest przyczyną zgonów ok. 30% mężczyzn i 25% kobiet. Szacuje się, że około 100 tys. osób rocznie zapada w Polsce na zawał. Czterdzieści procent spośród tych osób umiera w ciągu roku. Charakterystycznym przejawem choroby wieńcowej są bóle w klatce piersiowej określane jako gniecenie, rozpieranie czy pieczenie za mostkiem. Bóle te promieniują do barków, gardła i szyi. Występuje także drętwienie rąk, duszności, kołatanie serca, czasami nudności i zawroty głowy. Choroba wieńcowa powstaje w wyniku działania tak zwanych czynników ryzyka. Czynniki ryzyka choroby wieńcowej dzielimy na niemodyfikowalne, czyli takie, na które nie mamy wpływu (wiek, płeć, predyspozycja rodzinna), i te, które podlegają modyfikacji i można skutecznie zwalczać je w ramach umacniania zdrowego modelu życia. Do czynników, które możemy eliminować należą: podwyższone stężenie cholesterolu i/lub triglicerydów, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, dieta obfitująca w tłuszcze nasycone, palenie tytoniu, mała aktywność fizyczna, nadmierne spożycie alkoholu. Najważniejsze w leczeniu choroby wieńcowej jest prewencja (przed i po zawale serca): uprawianie sportów, rzucenie palenia papierosów oraz dieta niskocholesterolowa. W trakcie występowania bólu leczenie ma charakter objawowy.
Profilaktyka-istotnym elementem w profilaktyce chorób wieńcowych jest należyta edukacja chorych. Znaczący wpływ na rozwój choroby odgrywa szereg czynników ryzyka zależnych od człowieka. Niezdrowy tryb życia (palenie papierosów, alkohol, brak ruchu itp.) istotnie zwiększają ryzyko rozwoju choroby. Dlatego też wykluczając powyższe elementy z życia codziennego możemy w pewnym stopniu ograniczyć prawdopodobieństwo rozwoju choroby wieńcowej. Pełny sukces w zapobieganiu chorobie wieńcowej będzie łatwiejszy do osiągnięcia, jeśli będzie się zwalczać wiele czynników jednocześnie. Przy jednoczesnym współistnieniu wielu czynników ryzyka zmiana stylu życia, choć nadal konieczna i pożądana, może okazać się niewystarczająca ze względu na duże zagrożenie chorobą wieńcową. Konieczne wówczas staje się włączenie leków zmniejszających ciśnienie tętnicze i poziom cholesterolu we krwi oraz aspiryny hamującej nadmierną skłonność krwi do krzepnięcia.
Statystycznie na tę chorobę najczęściej zapadają mężczyźni w wieku 40 - 55 lat, jednakże wraz wiekiem rośnie jej prawdopodobieństwo występowania zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Choroby układu krążenia, w tym głównie choroba niedokrwienna serca (Ischemic Heart Disease, IHD), stanowią najważniejszą przyczynę umieralności w krajach rozwiniętych, powodują ogromne koszty społeczne i ekonomiczne. IHD jest najczęstszym schorzeniem układu krążenia ludzi żyjących w krajach wysoko rozwiniętych. W krajach uprzemysłowionych niedokrwienna choroba serca jest przyczyną zgonów ok. 30% mężczyzn i 25% kobiet. Szacuje się, że około 100 tys. osób rocznie zapada w Polsce na zawał. Czterdzieści procent spośród tych osób umiera w ciągu roku. Charakterystycznym przejawem choroby wieńcowej są bóle w klatce piersiowej określane jako gniecenie, rozpieranie czy pieczenie za mostkiem. Bóle te promieniują do barków, gardła i szyi. Występuje także drętwienie rąk, duszności, kołatanie serca, czasami nudności i zawroty głowy. Choroba wieńcowa powstaje w wyniku działania tak zwanych czynników ryzyka. Czynniki ryzyka choroby wieńcowej dzielimy na niemodyfikowalne, czyli takie, na które nie mamy wpływu (wiek, płeć, predyspozycja rodzinna), i te, które podlegają modyfikacji i można skutecznie zwalczać je w ramach umacniania zdrowego modelu życia. Do czynników, które możemy eliminować należą: podwyższone stężenie cholesterolu i/lub triglicerydów, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, dieta obfitująca w tłuszcze nasycone, palenie tytoniu, mała aktywność fizyczna, nadmierne spożycie alkoholu. Najważniejsze w leczeniu choroby wieńcowej jest prewencja (przed i po zawale serca): uprawianie sportów, rzucenie palenia papierosów oraz dieta niskocholesterolowa. W trakcie występowania bólu leczenie ma charakter objawowy.
Profilaktyka-istotnym elementem w profilaktyce chorób wieńcowych jest należyta edukacja chorych. Znaczący wpływ na rozwój choroby odgrywa szereg czynników ryzyka zależnych od człowieka. Niezdrowy tryb życia (palenie papierosów, alkohol, brak ruchu itp.) istotnie zwiększają ryzyko rozwoju choroby. Dlatego też wykluczając powyższe elementy z życia codziennego możemy w pewnym stopniu ograniczyć prawdopodobieństwo rozwoju choroby wieńcowej. Pełny sukces w zapobieganiu chorobie wieńcowej będzie łatwiejszy do osiągnięcia, jeśli będzie się zwalczać wiele czynników jednocześnie. Przy jednoczesnym współistnieniu wielu czynników ryzyka zmiana stylu życia, choć nadal konieczna i pożądana, może okazać się niewystarczająca ze względu na duże zagrożenie chorobą wieńcową. Konieczne wówczas staje się włączenie leków zmniejszających ciśnienie tętnicze i poziom cholesterolu we krwi oraz aspiryny hamującej nadmierną skłonność krwi do krzepnięcia.