Nadciśnienie tętnicze
Nadciśnienie tętnicze jest chorobą bardzo rozpowszechnioną, to jedna z plag współczesnej cywilizacji.. Najczęściej ujawnia się po czterdziestym roku życia. Często ludzie nie wiedzą nawet o tym, że ta choroba ich dotyczy. Choroba przebiega często bez żadnych objawów klinicznych. Podwyższone ciśnienie tętnicze stwierdzane jest często przypadkowo, podczas rutynowych pomiarów w gabinecie lekarskim. Nadciśnienie tętnicze zazwyczaj „nie boli”, nie przeszkadza w codziennym życiu, a jednak jest bardzo niebezpieczne. Nowoczesne podejście do nadciśnienia tętniczego zakłada, że współistnieje z nim wiele poważnych chorób. Należy zatem uwzględnić ocenę tzw. globalnego ryzyka sercowo-naczyniowego, związanego z obecnością innych, poza nadciśnieniem, czynników sprzyjających rozwojowi chorób serca i naczyń. Są to zaburzenia gospodarki lipidowej, nadwaga i otyłość brzuszna, nadmierna skłonność krwi do krzepnięcia, cukrzyca typu II, palenie tytoniu, nadmierne spożywanie alkoholu, siedzący tryb życia i ograniczony wysiłek fizyczny. Optymalne wartości to 120 mm/Hg dla ciśnienia skurczowego i 80 mm/Hg dla rozkurczowego. O nadciśnieniu mówi się, gdy pierwsza z wartości przekracza 140mm /Hg, a druga 90mm /Hg. Najbardziej rozpowszechnioną odmianą tej choroby jest nadciśnienie samoistne. W takim przypadku trudno mówić o konkretnej przyczynie, wynika ono z nadczynności mechanizmów kontrolnych organizmu. Z całą pewnością niehigieniczny tryb życia sprzyja pojawieniu się choroby. Nadciśnienie jest choroba, która bardzo często rozwija się bezobjawowo i stwierdzana jest podczas rutynowych badań. Niestety zdiagnozowana zbyt późno może spowodować poważne uszkodzenia organizmu.
Nadciśnienie stwierdza się na podstawie kilkukrotnych pomiarów ciśnienia tętniczego. Pomiary powinny być dokonywane o różnych porach dnia, zawsze w stanie spoczynku.
Poza tradycyjnymi pomiarami ciśnienia stosuje się też tzw. Holter ciśnieniowy. Jest to automatyczny, całodobowy pomiar pozwalający uniknąć błędów. Konieczne jest wykonanie EKG serca, zarówno spoczynkowego jak i wysiłkowego. Innym pomocnym w diagnostyce nadciśnienia badaniem jest fundoskopia- okulistyczne badanie pozwalające ocenić stan dna oka. Wykonywane są też badania pozwalające stwierdzić czy nadciśnienie ma charakter pierwotny, czy wtórny. Najczęściej jednak (u ponad 95% osób z nadciśnieniem) nie udaje się wykryć jego przyczyny - dlatego mówimy o pierwotnym nadciśnieniu tętniczym. Prawdopodobnie u ludzi z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym w powstawaniu choroby bierze udział wiele różnych mechanizmów. Ważną rolę odgrywają czynniki dziedziczne, nadciśnienie tętnicze często występuje rodzinnie. Odpowiadać za to mogą geny zwiększające wchłanianie sodu w nerkach. Dochodzi wówczas do nadmiernego gromadzenia sodu w organizmie, co sprzyja podwyższonemu ciśnieniu. Prawdopodobnie podobny mechanizm powoduje wzrost ciśnienia tętniczego u osób spożywających duże ilości soli kuchennej (chlorku sodu). Tutaj leczenie jest długotrwałe: polega na wyeliminowaniu czynników ryzyka i leczeniu farmakologicznym. Leczenie nadciśnienia tętniczego można podzielić na farmakologiczne (prowadzi je lekarz zalecając odpowiednie leki) i nefarmakologiczne (pacjent pod kontrolą lekarza rezygnuje z zachowań ryzykownych, a podejmuje działania prozdrowotne). Leczenie nefarmakologiczne może okazać się skuteczne i nie będzie wówczas potrzeby wdrażania leków. Jednak częstsze są sytuacje, gdy niezbędne jest włączenie terapii farmakologicznej.
Nadciśnienie stwierdza się na podstawie kilkukrotnych pomiarów ciśnienia tętniczego. Pomiary powinny być dokonywane o różnych porach dnia, zawsze w stanie spoczynku.
Poza tradycyjnymi pomiarami ciśnienia stosuje się też tzw. Holter ciśnieniowy. Jest to automatyczny, całodobowy pomiar pozwalający uniknąć błędów. Konieczne jest wykonanie EKG serca, zarówno spoczynkowego jak i wysiłkowego. Innym pomocnym w diagnostyce nadciśnienia badaniem jest fundoskopia- okulistyczne badanie pozwalające ocenić stan dna oka. Wykonywane są też badania pozwalające stwierdzić czy nadciśnienie ma charakter pierwotny, czy wtórny. Najczęściej jednak (u ponad 95% osób z nadciśnieniem) nie udaje się wykryć jego przyczyny - dlatego mówimy o pierwotnym nadciśnieniu tętniczym. Prawdopodobnie u ludzi z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym w powstawaniu choroby bierze udział wiele różnych mechanizmów. Ważną rolę odgrywają czynniki dziedziczne, nadciśnienie tętnicze często występuje rodzinnie. Odpowiadać za to mogą geny zwiększające wchłanianie sodu w nerkach. Dochodzi wówczas do nadmiernego gromadzenia sodu w organizmie, co sprzyja podwyższonemu ciśnieniu. Prawdopodobnie podobny mechanizm powoduje wzrost ciśnienia tętniczego u osób spożywających duże ilości soli kuchennej (chlorku sodu). Tutaj leczenie jest długotrwałe: polega na wyeliminowaniu czynników ryzyka i leczeniu farmakologicznym. Leczenie nadciśnienia tętniczego można podzielić na farmakologiczne (prowadzi je lekarz zalecając odpowiednie leki) i nefarmakologiczne (pacjent pod kontrolą lekarza rezygnuje z zachowań ryzykownych, a podejmuje działania prozdrowotne). Leczenie nefarmakologiczne może okazać się skuteczne i nie będzie wówczas potrzeby wdrażania leków. Jednak częstsze są sytuacje, gdy niezbędne jest włączenie terapii farmakologicznej.