Nerwica
Nerwicami (lub: neurozami) określa się zespół zaburzeń psychicznych o rozmaitej symptomatyce.
Zaburzenia nerwicowe stanowią zespoły dysfunkcji narządów, psychogennych zaburzeń emocjonalnych, nieprawidłowości procesów psychicznych oraz patologicznych zachowań, które pojawiają się w tym samym czasie i są ze sobą powiązane. Polega na wewnątrz psychicznym konflikcie między naszymi świadomymi a nieświadomymi tendencjami. Nerwica nie ma nic wspólnego z organiczną strukturą i stanem nerwów człowieka w sensie anatomicznym i fizjologicznym. Nie jest uwarunkowana jakimikolwiek patologicznymi zmianami mózgu czy nerwów, lecz raczej nieświadomymi konfliktami psychicznymi, nad którymi nie panujemy. Tylko w Polsce osoby chore na nerwice szacuje się na 20-25% ogółu ludności. W większości przypadków osobnicy z nerwicą nie zgłaszają się po poradę psychiatryczną i zachowują pełną samodzielność życiową. Przyczyny nerwicy są zdeterminowane warunkami wychowania w rodzinie. Wysoki poziom lęku obserwowany w danej chorobie jest w większości przypadków wynikiem nadmiernie silnej zależności i obawy odrzucenia. Przyczyny nerwic są złożone. Na ich powstanie składają się czynniki społeczno-kulturowe, biologiczne i psychologiczne. Do najistotniejszych sytuacji wyzwalających objawy i dolegliwości nerwicowe należą wymagania otoczenia, obciążenia życiowe i trudności w rozwiązywaniu konfliktów wewnętrznych, które przewyższają możliwości przystosowawcze jednostki. Na możliwości te składają się zarówno cechy osobowości i utrwalone postawy życiowe, jak też odporność na sytuacje trudne. Do wystąpienia zaburzeń nerwicowych predysponują wadliwe metody wychowawcze, nieprawidłowe wzorce zachowań, zaburzone relacje w rodzinie; nie bez znaczenia będą doświadczenia z dzieciństwa, które pozostawiły czułe, bolesne miejsca w psychice człowieka, czy okoliczności, w jakich zachodziło dojrzewanie. Czynniki wyzwalające zaburzenia nerwicowe to urazy psychiczne, przykre wydarzenia życiowe, stresy, choroby, straty, porażki, niemożność osiągnięcia celu, działanie pod presją, czy trudności w pełnieniu ról społecznych. Czynnikami podtrzymującymi i utrwalającymi trwanie nerwicy jest postawa rezygnacji, a także bierność. Bierność związana jest z tym, że z nerwica przynosi pewnego rodzaju ulgę, szczególnie, gdy stanowi rozwiązanie jakiejś trudnej sytuacji – uwaga skupia się na problemie zaburzenia, a nie na czynniku wyzwalającym zaburzenie nerwicowe. Nerwica jest poważną dolegliwością o wielorakich skutkach zarówno dla tego, kogo dotyka, jak też dla jego otoczenia. Nie należy cierpień osoby dotkniętej nerwicą mylić z okresowymi trudnościami psychicznymi i bagatelizować czy też ośmieszać wypowiedziami typu: "wszyscy dziś mają nerwicę" lub "ze mną nie wyprawiano tyle ceregieli, mimo że też to przechodziłem", "weź się w garść, nie roztkliwiaj się nad sobą". Największą skuteczność w leczeniu nerwicy wykazuje psychoterapia. Odpowiednio przeprowadzone umożliwia rozpoznanie przez pacjenta przyczyn zachowań nerwicowych i konstruowanie nowych form funkcjonowania. Działania psychoterapeutyczne mają na celu nauczenie uczestników nowych wzorców reagowania i pozbycia się zaburzeń percepcji. Świadomość przyczyn pojawienia się nerwic ma zmienić stosunek do własnych doświadczeń i umożliwić na nowo rozpoznanie swych mocnych i słabych stron. Do podstawowych form psychoterapii zalicza się: psychoterapię indywidualną, grupową, rodzinną, oraz terapię kompleksową (obejmującą elementy wyżej wymienionych terapii).
Podsumowanie
W Polsce na różnego rodzaju nerwice choruje 20-25% obywateli, większość z nich nie szuka specjalistycznej pomocy, ale też duża część wykazuje samodzielność życiową. Wśród grup bardziej narażonych na zaburzenia nerwicowe znajdują się (według różnych kryteriów): kobiety, osoby rozwiedzione, wdowcy, mieszkańcy wielkich miast.
Zaburzenia nerwicowe stanowią zespoły dysfunkcji narządów, psychogennych zaburzeń emocjonalnych, nieprawidłowości procesów psychicznych oraz patologicznych zachowań, które pojawiają się w tym samym czasie i są ze sobą powiązane. Polega na wewnątrz psychicznym konflikcie między naszymi świadomymi a nieświadomymi tendencjami. Nerwica nie ma nic wspólnego z organiczną strukturą i stanem nerwów człowieka w sensie anatomicznym i fizjologicznym. Nie jest uwarunkowana jakimikolwiek patologicznymi zmianami mózgu czy nerwów, lecz raczej nieświadomymi konfliktami psychicznymi, nad którymi nie panujemy. Tylko w Polsce osoby chore na nerwice szacuje się na 20-25% ogółu ludności. W większości przypadków osobnicy z nerwicą nie zgłaszają się po poradę psychiatryczną i zachowują pełną samodzielność życiową. Przyczyny nerwicy są zdeterminowane warunkami wychowania w rodzinie. Wysoki poziom lęku obserwowany w danej chorobie jest w większości przypadków wynikiem nadmiernie silnej zależności i obawy odrzucenia. Przyczyny nerwic są złożone. Na ich powstanie składają się czynniki społeczno-kulturowe, biologiczne i psychologiczne. Do najistotniejszych sytuacji wyzwalających objawy i dolegliwości nerwicowe należą wymagania otoczenia, obciążenia życiowe i trudności w rozwiązywaniu konfliktów wewnętrznych, które przewyższają możliwości przystosowawcze jednostki. Na możliwości te składają się zarówno cechy osobowości i utrwalone postawy życiowe, jak też odporność na sytuacje trudne. Do wystąpienia zaburzeń nerwicowych predysponują wadliwe metody wychowawcze, nieprawidłowe wzorce zachowań, zaburzone relacje w rodzinie; nie bez znaczenia będą doświadczenia z dzieciństwa, które pozostawiły czułe, bolesne miejsca w psychice człowieka, czy okoliczności, w jakich zachodziło dojrzewanie. Czynniki wyzwalające zaburzenia nerwicowe to urazy psychiczne, przykre wydarzenia życiowe, stresy, choroby, straty, porażki, niemożność osiągnięcia celu, działanie pod presją, czy trudności w pełnieniu ról społecznych. Czynnikami podtrzymującymi i utrwalającymi trwanie nerwicy jest postawa rezygnacji, a także bierność. Bierność związana jest z tym, że z nerwica przynosi pewnego rodzaju ulgę, szczególnie, gdy stanowi rozwiązanie jakiejś trudnej sytuacji – uwaga skupia się na problemie zaburzenia, a nie na czynniku wyzwalającym zaburzenie nerwicowe. Nerwica jest poważną dolegliwością o wielorakich skutkach zarówno dla tego, kogo dotyka, jak też dla jego otoczenia. Nie należy cierpień osoby dotkniętej nerwicą mylić z okresowymi trudnościami psychicznymi i bagatelizować czy też ośmieszać wypowiedziami typu: "wszyscy dziś mają nerwicę" lub "ze mną nie wyprawiano tyle ceregieli, mimo że też to przechodziłem", "weź się w garść, nie roztkliwiaj się nad sobą". Największą skuteczność w leczeniu nerwicy wykazuje psychoterapia. Odpowiednio przeprowadzone umożliwia rozpoznanie przez pacjenta przyczyn zachowań nerwicowych i konstruowanie nowych form funkcjonowania. Działania psychoterapeutyczne mają na celu nauczenie uczestników nowych wzorców reagowania i pozbycia się zaburzeń percepcji. Świadomość przyczyn pojawienia się nerwic ma zmienić stosunek do własnych doświadczeń i umożliwić na nowo rozpoznanie swych mocnych i słabych stron. Do podstawowych form psychoterapii zalicza się: psychoterapię indywidualną, grupową, rodzinną, oraz terapię kompleksową (obejmującą elementy wyżej wymienionych terapii).
Podsumowanie
W Polsce na różnego rodzaju nerwice choruje 20-25% obywateli, większość z nich nie szuka specjalistycznej pomocy, ale też duża część wykazuje samodzielność życiową. Wśród grup bardziej narażonych na zaburzenia nerwicowe znajdują się (według różnych kryteriów): kobiety, osoby rozwiedzione, wdowcy, mieszkańcy wielkich miast.