Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)
Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)
jest pojęciem odnoszącym się do schorzeń poprzednio opisywanych jako przewlekłe zapalenie oskrzeli (zmiany zapalne i zwężenie dróg oddechowych) oraz rozedma płuc (destrukcja struktury płuc). Choroba powoduje postępujące ograniczenie przepływu powietrza przez drogi oddechowe i w konsekwencji prowadzi do trudności w oddychaniu. Duszność, kaszel i odkrztuszanie są wiodącymi objawami POChP. Osłabienie struktury płuc wywołane przez POChP jest niecałkowicie odwracalne. Określenie „POChP” nie jest powszechnie używane przez lekarzy i innych pracowników ochrony zdrowia a także nie jest rozpoznawane przez ogół społeczeństwa. POChP jest częstą, wymagającą kosztownego leczenia chorobą, której można zapobiegać; jest również chorobą mającą istotny wpływ na zdrowie całej populacji w Europie. POChP jest jedyną z wiodących przyczyn zgonów, której częstość występowania wzrasta na całym świecie. Chory na POChP kaszle, ponieważ w jego oskrzelach zalega śluz. Przewlekłe zapalenie oskrzeli spowodowane paleniem papierosów objawia się wytwarzaniem w oskrzelach nadmiernej ilości śluzu, który można usunąć tylko kaszląc. W zaawansowanym okresie choroby zalegający w oskrzelach śluz utrudnia oddychanie i może powodować uczucie duszności. Główną przyczyną choroby jest palenie tytoniu. Dotyczy to zarówno długoletnich palaczy, jak i palaczy biernych. Wdychany dym tytoniowy zapoczątkowuje złożony ciąg reakcji, uwolnienie dużej ilości granulocytów w płucach, a następnie ich rozpad w ścianach pęcherzyków płucnych i oskrzelach, co z kolei powoduje uwolnienie enzymu elastazy. Elastaza działa destrukcyjnie na włókna sprężyste płuc powodując rozedmę płuc oraz przerost gruczołów śluzowych oskrzeli.
Bardzo istotny jest fakt, że płuca kobiet są o wiele bardziej wrażliwsze na dym tytoniowy, niż płuca mężczyzn, co wraz z rosnącą częstością nałogu wśród kobiet sprawia, że choroba niegdyś uważana za typowo męskie schorzenie, teraz dotyczy kobiet i mężczyzn w równym stopniu.
Według Światowej Organizacji Zdrowia POChP zajmuje obecnie czwarte miejsce na liście najbardziej śmiercionośnych schorzeń. Wyprzedzają ją jedynie takie choroby jak zapalenia płuc, udary mózgu i zawały serca. W Polsce na ową chorobę umiera rocznie 15 tys. osób. POChP nie można wyleczyć. Celem terapii jest spowolnienie procesów prowadzących do zwężania się oskrzeli i złagodzenie objawów choroby. Leki rozszerzające oskrzela (łagodzące objawy) są zasadniczym elementem leczenia duszności wywołanej przez POChP. Mimo ograniczonego działania rozszerzającego oskrzela powodują istotne złagodzenie objawów. U chorych na ciężką postać choroby regularne używanie kortykosteroidów może zmniejszać częstość zaostrzeń i łagodzić objawy choroby. Największą szansę na uniknięcie poważniejszych skutków choroby jest jej wczesne wykrycie i jak najszybsze rozpoczęcie leczenia. Poza unikaniem wyżej wymienionych czynników ryzyka, a co szczególnie ważne rzuceniem palenia, w celu zminimalizowania ryzyka rozwoju choroby powinno się wykonywać regularne, coroczne badania spirometryczne, dotyczy to szczególnie osób należących do grupy o podwyższonym ryzyku, czyli palaczy powyżej 40 roku życia lub tych, którzy mają częsty kontakt z kurzem, pyłem lub różnego rodzaju gazami.
jest pojęciem odnoszącym się do schorzeń poprzednio opisywanych jako przewlekłe zapalenie oskrzeli (zmiany zapalne i zwężenie dróg oddechowych) oraz rozedma płuc (destrukcja struktury płuc). Choroba powoduje postępujące ograniczenie przepływu powietrza przez drogi oddechowe i w konsekwencji prowadzi do trudności w oddychaniu. Duszność, kaszel i odkrztuszanie są wiodącymi objawami POChP. Osłabienie struktury płuc wywołane przez POChP jest niecałkowicie odwracalne. Określenie „POChP” nie jest powszechnie używane przez lekarzy i innych pracowników ochrony zdrowia a także nie jest rozpoznawane przez ogół społeczeństwa. POChP jest częstą, wymagającą kosztownego leczenia chorobą, której można zapobiegać; jest również chorobą mającą istotny wpływ na zdrowie całej populacji w Europie. POChP jest jedyną z wiodących przyczyn zgonów, której częstość występowania wzrasta na całym świecie. Chory na POChP kaszle, ponieważ w jego oskrzelach zalega śluz. Przewlekłe zapalenie oskrzeli spowodowane paleniem papierosów objawia się wytwarzaniem w oskrzelach nadmiernej ilości śluzu, który można usunąć tylko kaszląc. W zaawansowanym okresie choroby zalegający w oskrzelach śluz utrudnia oddychanie i może powodować uczucie duszności. Główną przyczyną choroby jest palenie tytoniu. Dotyczy to zarówno długoletnich palaczy, jak i palaczy biernych. Wdychany dym tytoniowy zapoczątkowuje złożony ciąg reakcji, uwolnienie dużej ilości granulocytów w płucach, a następnie ich rozpad w ścianach pęcherzyków płucnych i oskrzelach, co z kolei powoduje uwolnienie enzymu elastazy. Elastaza działa destrukcyjnie na włókna sprężyste płuc powodując rozedmę płuc oraz przerost gruczołów śluzowych oskrzeli.
Bardzo istotny jest fakt, że płuca kobiet są o wiele bardziej wrażliwsze na dym tytoniowy, niż płuca mężczyzn, co wraz z rosnącą częstością nałogu wśród kobiet sprawia, że choroba niegdyś uważana za typowo męskie schorzenie, teraz dotyczy kobiet i mężczyzn w równym stopniu.
Według Światowej Organizacji Zdrowia POChP zajmuje obecnie czwarte miejsce na liście najbardziej śmiercionośnych schorzeń. Wyprzedzają ją jedynie takie choroby jak zapalenia płuc, udary mózgu i zawały serca. W Polsce na ową chorobę umiera rocznie 15 tys. osób. POChP nie można wyleczyć. Celem terapii jest spowolnienie procesów prowadzących do zwężania się oskrzeli i złagodzenie objawów choroby. Leki rozszerzające oskrzela (łagodzące objawy) są zasadniczym elementem leczenia duszności wywołanej przez POChP. Mimo ograniczonego działania rozszerzającego oskrzela powodują istotne złagodzenie objawów. U chorych na ciężką postać choroby regularne używanie kortykosteroidów może zmniejszać częstość zaostrzeń i łagodzić objawy choroby. Największą szansę na uniknięcie poważniejszych skutków choroby jest jej wczesne wykrycie i jak najszybsze rozpoczęcie leczenia. Poza unikaniem wyżej wymienionych czynników ryzyka, a co szczególnie ważne rzuceniem palenia, w celu zminimalizowania ryzyka rozwoju choroby powinno się wykonywać regularne, coroczne badania spirometryczne, dotyczy to szczególnie osób należących do grupy o podwyższonym ryzyku, czyli palaczy powyżej 40 roku życia lub tych, którzy mają częsty kontakt z kurzem, pyłem lub różnego rodzaju gazami.