Stwardnienie rozsiane (SM).
Stwardnienie rozsiane (SM).
U podłoża stwardnienia rozsianego leży demielinizacja włókien nerwowych w mózgu oraz rdzeniu kręgowym, częstotliwość, z jaką występuje SM to od 30 do 100 zachorowań na 1000 osób. Przebieg choroby to sprawa indywidualna, jednak zasadniczo wyróżnia się: postać rzutową, przewlekłą i wtórnie przewlekłą.
Stwardnienie rozsiane (sclerosis multiplex, SM) jest przewlekłą chorobą, która zaczyna się najczęściej u ludzi młodych, między 20. a 40. rokiem życia. To choroba układu odpornościowego, który zwraca się przeciwko naszym własnym komórkom nerwowym. Głównym celem ataku jest mielina - substancja, z której zbudowane są osłonki komórek nerwowych. Bez tej izolacji komórki nie mogą skutecznie przekazywać sobie sygnałów. SM może przybierać formę łagodną lub złośliwą. O pierwszej z nich mówimy, gdy na przestrzeni 15 lat zmiany neurologiczne nie powodują znaczącej niewydolności układu nerwowego. Przypadku SM złośliwego już po 3- 4 latach choroby pacjent traci zdolność
samodzielnego poruszania się. Badania nad rozpoznaniem etiologii choroby nadal trwają. W chwili obecnej wiadomo, iż SM ma podłoże immunologiczne, co oznacza, iż dużą rolę w powstawaniu patologicznych zmian w układzie nerwowym odgrywają wirusy. Wtargnięcie wirusów zmusza organizm do obrony, reakcja organizmu skierowana jest przeciwko antygenom mieliny odrywającej ważną role w funkcjonowaniu komórek nerwowych. Za najniebezpieczniejsze uchodzą wirusy latentne, czyli takie, których wtargnięcie do organizmu nie daje widocznych objawów. Objawy SM mogą być przemijające i czasem wydają się dziwne i trudne do opisania. Kilkadziesiąt innych schorzeń może „podszywać się" pod SM. Z drugiej strony ludzie bagatelizują swoje dolegliwości, zwłaszcza że są one przemijające. Dlatego często pierwsze ataki choroby nie są diagnozowane. W większości przypadków po pierwszym ataku następuje przerwa, w trakcie której pacjent czuje się zupełnie normalnie. Zdarza się, ze dopiero dokładny wywiad z chorym wykazuje, że w młodości miał miejsce epizod SM. Uszedł on jednak uwadze, gdyż łatwo jest zbagatelizować zawroty głowy, nieuzasadnione zmęczenie czy drętwienie rąk i nóg, które szybko przemijają. Kolejny atak może przyjść po kilku miesiącach lub nawet po kilku, kilkunastu latach. A choroba cały czas się rozwija. Nie wynaleziono jeszcze leku, który doprowadziłby do wyleczenia stwardnienia rozsianego, czyli do całkowitego ustąpienia objawów choroby. Można jednak znacznie spowolnić jej postępy, łagodzić objawy, odroczyć w czasie czy wręcz nie dopuścić do inwalidztwa. Większość leków powoduje, że rzuty SM występują rzadziej i mają łagodniejszy przebieg. Należą do nich m.in. interferony beta, octan glatirameru i mitoksantron.
Jak pokazują statystki najwięcej zachorowań na SM odnotowuje się w mniej nasłonecznionych regionach. Badania pozwalają sądzić, iż niedobór witaminy D- powstającej w wyniku działania promieni słonecznych może przyczyniać się do rozwoju choroby.
Prawdopodobnie na rozwój choroby wpływa również dieta, wysokokaloryczna, bogata w tłuszcze i cukry sprzyja wystąpieniu SM, niskokaloryczna może zmniejszyć ryzyko zachorowania.
U podłoża stwardnienia rozsianego leży demielinizacja włókien nerwowych w mózgu oraz rdzeniu kręgowym, częstotliwość, z jaką występuje SM to od 30 do 100 zachorowań na 1000 osób. Przebieg choroby to sprawa indywidualna, jednak zasadniczo wyróżnia się: postać rzutową, przewlekłą i wtórnie przewlekłą.
Stwardnienie rozsiane (sclerosis multiplex, SM) jest przewlekłą chorobą, która zaczyna się najczęściej u ludzi młodych, między 20. a 40. rokiem życia. To choroba układu odpornościowego, który zwraca się przeciwko naszym własnym komórkom nerwowym. Głównym celem ataku jest mielina - substancja, z której zbudowane są osłonki komórek nerwowych. Bez tej izolacji komórki nie mogą skutecznie przekazywać sobie sygnałów. SM może przybierać formę łagodną lub złośliwą. O pierwszej z nich mówimy, gdy na przestrzeni 15 lat zmiany neurologiczne nie powodują znaczącej niewydolności układu nerwowego. Przypadku SM złośliwego już po 3- 4 latach choroby pacjent traci zdolność
samodzielnego poruszania się. Badania nad rozpoznaniem etiologii choroby nadal trwają. W chwili obecnej wiadomo, iż SM ma podłoże immunologiczne, co oznacza, iż dużą rolę w powstawaniu patologicznych zmian w układzie nerwowym odgrywają wirusy. Wtargnięcie wirusów zmusza organizm do obrony, reakcja organizmu skierowana jest przeciwko antygenom mieliny odrywającej ważną role w funkcjonowaniu komórek nerwowych. Za najniebezpieczniejsze uchodzą wirusy latentne, czyli takie, których wtargnięcie do organizmu nie daje widocznych objawów. Objawy SM mogą być przemijające i czasem wydają się dziwne i trudne do opisania. Kilkadziesiąt innych schorzeń może „podszywać się" pod SM. Z drugiej strony ludzie bagatelizują swoje dolegliwości, zwłaszcza że są one przemijające. Dlatego często pierwsze ataki choroby nie są diagnozowane. W większości przypadków po pierwszym ataku następuje przerwa, w trakcie której pacjent czuje się zupełnie normalnie. Zdarza się, ze dopiero dokładny wywiad z chorym wykazuje, że w młodości miał miejsce epizod SM. Uszedł on jednak uwadze, gdyż łatwo jest zbagatelizować zawroty głowy, nieuzasadnione zmęczenie czy drętwienie rąk i nóg, które szybko przemijają. Kolejny atak może przyjść po kilku miesiącach lub nawet po kilku, kilkunastu latach. A choroba cały czas się rozwija. Nie wynaleziono jeszcze leku, który doprowadziłby do wyleczenia stwardnienia rozsianego, czyli do całkowitego ustąpienia objawów choroby. Można jednak znacznie spowolnić jej postępy, łagodzić objawy, odroczyć w czasie czy wręcz nie dopuścić do inwalidztwa. Większość leków powoduje, że rzuty SM występują rzadziej i mają łagodniejszy przebieg. Należą do nich m.in. interferony beta, octan glatirameru i mitoksantron.
Jak pokazują statystki najwięcej zachorowań na SM odnotowuje się w mniej nasłonecznionych regionach. Badania pozwalają sądzić, iż niedobór witaminy D- powstającej w wyniku działania promieni słonecznych może przyczyniać się do rozwoju choroby.
Prawdopodobnie na rozwój choroby wpływa również dieta, wysokokaloryczna, bogata w tłuszcze i cukry sprzyja wystąpieniu SM, niskokaloryczna może zmniejszyć ryzyko zachorowania.